بلوچی منی و تئی شهدین زبان انت - بلوچی اصل پرهنگ و دوام انت

اخیرا در بعضی از خانواده های بلوچ و به قول معروف امروزی ! شاهد مرگ زبان بلوچی که در واقع هویت ملی بلوچ می باشد هستیم متاسفانه بعضی خانواده ها به جای صحبت به زبان مادری با فرزندان خود به اشتباه زبان دیگری را جایگزین کرده اند که اگر به همین صورت پیش روند دیگر به جز نام بلوچ چیزی از هویت و اصالتش برای نسل های دیگر باقی نمی گذارند کاش بدانید که بلوچ با زبان که در واقع هویت و اصالت ملتش است زنده می ماند.

 بلوچی منی و تئی شهدین زبان انت -  بلوچی اصل پرهنگ و دوام انت

 بلوچان گون بلوچی آشکار انت -  بلوچان بی بلوچی زیان و گار انت!!

      از قرن نوزدهم میلادی به این سوی دانشمندان علوم اجتماعی به ویژه زبان شناسان غالبا زبان را (ارگانسیم) یا موجودی زنده می دانند که پس از زایش و پشت سر گذاشتن دوران طفولیت به رشد و بالندگی میرسد و ممکن است که بنا به دلایلی یا در روندی از زوال تدریجی رو به خاموشی رود و زبان دیگری جانشین آن شود . از این فرایند با عنوان (تعویض) یا(تغییرزبان) یاد می شود تغییر زبان حالتی است که افراد جامعه ای دوزبانه یا چند زبانه از زبان بومی خود به نفع دیگری دست بکشند .که گاه از آن به عنوان مرگ زبان یاد می شود. اصطلاح مرگ زبان به ویژه زمانی به کار میرود که اعضای آن جامعه زبانی تنها گویشگران آن زبان در دنیا باشند . بدیهی است که مرگ هر زبان با مرگ اخرین گویشگران زبان محقق می شود زبان شناسان اصطلاحات دیگری برای این پدیده ذکر می کنند که از جمله آنها می توان به حذف( زبان) و (انقراض)اشاره کرد.

حمله میر چاکر وگوهرام به کچی

 

حملہ میرچاکر و گوھرام بہ کَچی

میرچاکر و میرگوھرام تابستان را در کلات گذراندند ـ در پاییز آمادگی ھای جنگی را برای حملہ بہ کچی شروع کردند ـ میرمندو پدرزن میرچاکر در کلات ماند ـ میرچاکر و میرشیھک بہ ھمراھی قبایلشان از راہ بولان و میرگوھرام و میررامین خان با قبیلہ لاشار از راہ مولہ از دو طرف بہ کچی حملہ نمودند ـ قبایل رند و لاشار سالھای زیادی بہ سرکردگی میرچاکر و میرگوھرام با جام نندہ در میدانھای کچی جنگ نمودند ـ در پایان با شکست کامل جام نندہ، قبایل رند مناطق نرمک، باردی، کتہ، دادر، باگ، سَنی، شوران و قسمت ھایی از شمال کچی را فتح نمودند ـ قبیلہ لاشار مناطق کوترو، گاجان، گنداوہ، جھل و قسمت ھای جنوبی کچی را بہ تصرف در آوردند و ھر قبیلہ در مناطق متصرفی خود سکونت اختیار کرد ـ

میرشیھک پدر میرچاکر در سبی درگذشت ـ او را در کنار مقبرہ اللہ دین افغان کہ در نزدیک ایستگاہ قطار ذنبولی قرار دارد، بخاک سپردند ـ

با فتح کچی میرچاکر و میرگوھرام دیگر بہ کلات باز نگشتند ـ در کلات میرمندو رند بہ نمایندگی آنھا حکومت مینمود ـ طایفہ او مشھور بہ مندوانی ھم اکنون در کلات بسر میبرند ـ

مير دادشاه گردن نتاب

مير دادشاه گردن نتاب                                                                         
جنگ آذمائين شه نواب
پادآور و كوهي عقاب                                                                            
رپتگ چه سارا جور جواب
وارتي چو گرّاپيچ و تاب                                                                                
واتـرّي كت چسـت و شتاب
نوشـي كتـگ قهـرَی شراب                                                                       
ريتكي چه حلقا زهر ناب
برگشتگـت لوحـا كتــاب                                                                             
سستـي اميــداني تناب
اشتـي بلوچي دود و داب                                                                      
انگاري كت شرم و حجاب
باز خانه اي كرتگ خراب                                                                        
باز سينه اي كرتگ كباب
برپايي كرتگ انقــــلاب                                                                             
روكي كتـگ آس عـذاب

برتي قرار و ورد و واب                                                                              
كپتگ مان ملكان چو قصاب
مخلوقي كشتگ بی حساب                                                                
آخر ز جوش انتقام
دركاري كرتگ قتل عام                                                                                     
اعلاني كت مرگَی پيام
فرقي نكت مير و غلام                                                                     
ملكي بهم جت انتطام
جوري كتنت نُكا طعام                                                                  
وابي كتگ چمان حرام              
گيگ ات په جنگا المدام                                                                        
داشتِش خيالا فكر خام
در تنك سرحه يَی مقام                                                              
چند افسر عالي مرام
امريكهي ات انت تمام                                                                             
گون خانمی كارُل په نام
قتلي كتنت يكجا تمام                                                                       
ای حال شتگ مان مركزا
گون بادشاه محمد رضا                                                                 
شاه شجاع و جانفزا
بيتگ نهايت نارضا                                                             
سرداري بستنت مهمزا
گُرّ و نهيب جانگزا                                                                 
گوشتي شمارا نيست انت جزا
الا كه زندانَی سزا                                                            
يك دادشاهی از قضا
كپتگ شمَی ملكَی بزا                                                                
هنچو كه گرك اندر بزا
هرجا ورانِت ترگزا                                                       
بی هاتيگ ات چو عاجزا
ايران شما كت افتضاح                                               
لگّنت منا ای عيب و زا
مهمان مني ناجائزا                                                     
قتلي كتنت مفت و گوزا
نين بر شما فرض انت غزا                                                
حكما منيگا گوش كنت
گردنكشا چكپروش كنت                                             
دُزَّی دوايا كوش كنت
ای فتنها خاموش كنت                                                         
ميران جواب دات پر ردا
عرضِش كتگ پر يك صدا                                                        
جانا كنِن پر تو فدا
بواهي اگر پاكين خدا                                                           
سوج كنِن كوه و لـدا
هرجا گرِن نكسَی پدا                                                          
بلكين بگندِن آ بدا
روچی كپيت په مَی زدا                                                  
گتـي كنِن ديم و پدا
قتلي كنِن مثل ددا                                                                  
يا ختم بيت تنّ و شُدا
گاري كنِن ملكَی ردا                                                           
عالم خرابين مفسدا
يا آهِ بيت يا ما ادا                                                         
مردان گون شاها قول كتگ
لبز و قرار ايدول كتگ                                                         
شاهَی عتابَيش هول كتگ
ديم پر نهنگَيش نول كتگ                                                              
آتكگ سرا امر قديم
لاشارَی سردار مير مهيم                                                           
موسی و مير محمد كريم
يوسف يلين مرد سليم                                                                      
رپتنت په صد اميد و بيم
گون لشكر و فوج عظيم                                                                      
كوه و گران بيتنت مقيم
هر كس چه زندا بيت يكيم                                                                            
غافل در اين دنيا مشو
چو بيخودان مست و نشو                                                                             
شيطانَی دنبالا مرو
هركس وتي فعلان گرو                                                                                        
كنت كشتگين تخما درو

زبان بلوچی

ضرورت پاسداری از زبان بلوچی

هر قوم و ملتی به همان اندازه که مرزهای زندگی مادی و تفکرات معنوی خود را گسترش می دهد  زبان خود را توانا تر و عمر آن را درازتر می نماید  زیرا همانگونه که آشکار است و همگان به آن پی برده اند زبان  پدیده ایست همچون موجودات زنده  ٬ روزی هستی می یابد ٬  مدتی چند به حیات خود ادامه  می دهد و چون مناسبت و سرزندگی خود را از دست داد  عمرش به سر می رسد . طول عمر هر زبانی ٬ بسته به نیروی حیاتی و قوه ابداع و خلاقیت  اهل آن زبان است   .

اهل زبان را می توان به ساکنان   شهر هایی تشبیه کرد که   معماران آن زبان ساخته اند    و این معماران  کسانی نیستند جز شاعران  ٬نویسندگان ٬  علما و متفکران آن قوم .  معماران زبان  اصیل بلوچی نیز  متفکران  و بزرگان این قوم در هزاران سال پیش اند که کلمه به کلمه  این زبان را  همچون معماران ماهر  کنار هم چیده اند و دلیل  بقای این زبان  نیز  مهارت معماران گذشته  آن  بوده و بس .

اکنون وظیفه ما ساکنان شهر زبان بلوچی  پاسداری و حراست از میراث گران قدریست که این بزرگان از خود به یادگار گذاشته اند . بدیهیست  که اهل این شهر ( شهر زبان بلوچی )  در آستانه ورود به قرن بیست و یکم ٬  با نیاز ها و مسائل خاصی مواجهند که  ناچار  باید به وسعت و ظرفیت آن بیافزایند   اما  نه بگونه ایی که   این میراث گرانبها ی بجا مانده از نیاکانمان را ویران نموده  و از ساختارهای نحوی   اصیل  بلوچی   به آسانی بگذریم    زیرا  برماست که   با استفاده از  ساختار ها و  صرف و نحو های اصیل بلوچی در لغات   وارد شده در این زبان ٬  آن را همچنان  اصیل   و سالم نگه داشته   تا مبادا در آینده روزی فرا رسد که  بلوچ زبانان به واقع بلوچی صحبت  نمی کنند و دو بلوچ  زبان هم را  نمی فهمند .

زبان بلوچی زبانیست که   اندیشه ٬ هویت و قومیت ما  را شکل داده و دست کم با برخی از  ظریفترین  و ژرف ترین   جنبه های معنوی آن یکی شده است . از این روست که  اگر زنده ترین  و خلاق ترین  انگلیسی زبانان و فارسی زبانان و عرب زبانان   جهان  گرد آیند و همه  توانایی های زبانی خویش را روی هم ریزند  قادر نخواهند  محتوای اندیشه و تفکرات معماران زبان بلوچی   را بدرستی در ظرف زبانی دیگر بیان کنند .

 

 

طایفہ اول

بلوچھا از زمان بسیار قدیم بصورت بادیہ نشینی و خانہ بدوشی در آسیا میزیستہ اند ـ بعضی از مورخین فکر میکنند کہ کلمہ "بلوچ" از خانہ بدوشی و بادیہ نشینی گرفتہ شدہ است ـ قوم بلوچ در عربستان، در نواحی دجلہ و فرات، مرغزارھای حلب و نواحی مرزی ایران زندگی میکردہ اند ـ در نواحی داخلی ایران از تبریز گرفتہ تا دامنہ ھای کوہ البرز و مشھد پراکندہ بودہ اند ـ دامداری و بہ یغما بردن اموال مردم شھرھا و آبادی ھای ھمجوار از کارھای مورد علاقہ آنھا بودہ است ـ

طبق روایت یک نویسندہ انگلیسی "مضبوط البدن" بلوچھا افرادی دلیر و سخت کوش بودہ کہ ھمیشہ زندگی آزاد را دوست داشتہ اند ـ از زمان حملہ اسکندر بزرگ، بلوچھا شروع بہ آموختن فنون نظامی نمودند تا برای حصول آزادی جانبازی نمایند ـ مثل مشھوری است کہ میگوید "جانباز جان برکف این را نیز آموختہ است کہ چگونہ خود را از بند اسارت نجات دھد ـ

از شاھنامہ فردوسی چنین بر می آید کہ بلوچھا در زمان انوشیروان عادل 531 م در اطراف کوہ البرز کہ فردوسی آنرا بُرزکوہ، بمعنای کوہ بلند آوردہ است، زندگی میکردند ـ دھقانان بہ تنگ آمدہ از چپاول اموالشان توسط بلوچھا نزد انوشیروان رفتہ و تظلم خواھی نمودند کہ بہ نقل از فردوسی، انوشیروان با سپاھی گران و خونخوار برای سرکوبی بلوچھا حرکت نمود ـ او دستور داد ھمہ راھھای فرار را بستہ و بلوچھا را قتل عام نمایند ـ در این یورش کودک، زن، مرد، پیر و جوان از دم تیغ شمشیر سپاھیان انوشیروان گذشتند ـ از بلوچھا بیشمار کشتہ شد ـ آنھایی کہ توانستند جان سالم بدر برند با ھمراہ بردن دامھایشان منطقہ را ترک نمودند و دیگر ھرگز بدانسو باز نگشتند ـ

یک عرب نسلین بلوچی صاحب سیف و قلم

یک عرب نسلین بلوچی صاحب سیف و قلم

زحم جنین مردی مروچی، شاعری گوھر رقم

معنی:- او بلوچی از نسل عرب و صاحب شمشیر و قلم است ـ اگر امروز شمشیرزنی شجاع است، فردایش شاعری گُھر بار است

برخود لازم دانستم که درباره بلوچ وکسانی که درإين  سرزمین زندگی   کرده اند کہ در نگارش تاریخ صحیح قوم بلوچ نھایت کوششم را بہ عمل آورم ـ اسناد و مدارکی کہ از ملزومات ھستند در بلوچستان در نزد بنده وجود ندارند ـ آثار و ابنیہ تاریخی و ملی قوم آنقدر کم ھستند کہ با نبودشان برابرند ـ بنابراین من نمیتوانم ادعا کنم کہ تاریخ صحیح قوم را ارائہ مینمایم ـ ولی من بہ ھموطنان عزیز اطمینان میدھم کہ از شروع این کار بزرگ و بعد از سالھا جد و جھد و کند و کاو بخاطر تکمیل تاریخ بلوچستان در ابتدا ھدفم این بودہ کہ بلوچھا را در مورد کارنامہ رشادت ھا، دلیری و جانگذشتگی اجدادشان آشنا کنم و برای اتحاد قومی، چنان فضایی از جانگذشتگی و بخوت آمادہ نمایم کہ جوانان در آن برای سربلندی و آشنائی قوم خود جمع شوند وهر کسی به اندازة توان خود سهیم واز تیشه به ریشه زدن به پرهیزد و از ھیچ فداکاری دریغ ننمایند ـ

قوم بلوچ

  

• برای ترقی و پیشرفت آیندہ ھر قوم، تاریخ جایگاہ مخصوص بہ خود را دارد ـ تاریخ یادآور فتح ھا، شکستھا، شکوفایی، ضعف و عامل زندہ نمودن احساس، شعور، آگاھی و محرک بیداری انسان است ـ تاریخ برای ایجاد زندگی بھتر توانایی ھای درونی را سیقل میدھد و آنرا نمایان می نماید ـ تاریخ مجموعہ ای مسلسل از حوادث و وقایع گذشتہ ھر قوم است کہ مشعل راہ نسل ھای آیندہ میشود ـ حوادث قابل فخر تاریخی موجبات نشاط را فراھم می آورد و وقایع و حوادث تلخ و تاثر انگیز عاملی برای پندآموزی و عبرت ھستند 
• در جای دیگر تاریخ چنان وقایع زیبا و قابل فخر و مباحاتی را بیادمیاوراند کہ از آن شعور و شعف بپا میخیزد، امید را در قلبھا میپروراند و یاور بہ حقیقت پیوستن آرزوھا میگردد ـ تاریخ تنھا عاملی است کہ یک قوم، حتی در زمان ضعف ھم بدان فخر میکند ـ زمانی فرا میرسد کہ تاریخ بہ قدم ھای لرزان قوم توان میبخشد و بہ او در جھت ترقی و پیشرفت نیروی تازہ اعطاء میکند ـ قوم مایوس را از اعماق ظلمت و تاریکی بیرون آوردہ و او را بار دیگر بہ سوی ترقی و کمال راھنما میشود ـ
• مورخ و محقق خودی برای تحقیق و نوشتن تاریخ یک ملت بہ مرحلہ ای گام مینھد کہ رسیدن بہ آن مرحلہ توسط بیگانگان غیر ممکن است ـ محقق خودی کہ اعضای قوم است از صلاحیت ھای فطری ای برخوردار است کہ یک بیگانہ از آن محروم است ـ محقق مسئولانہ مجبور است کہ تمام جوانب حوادث و واقعیات تاریخی را تحقیق و بررسی نماید و دلیل کامیابیھا و نامرادی ھا را دریابد ـ وابستگی قومی او را از آوردن مطالب نادرست کہ موجب اغفال است باز میدارد ـ او قوم را گول نمیزند و جرات آنرا بخود نمیدھد کہ ملتی را کہ در بدان وابستہ است بسوی تباھی و بربادی سوق دھد ـ زیرا موفقیتھا و گذشتہ درخشان بہ تنھایی نمیتوانند ضامن آیندہ ای تابناک باشند ـ زمانی حقایق تلخ تاریخی میتوانند پندآموز بودہ و مشعل راہ آیندہ گردند ـ

عيدتان مبارك

 

 برو ساقی اکنون  سر خويش   گير          رهی ديگرای دوست در  پيش  گير

که چون خود پرستان گشودند دست       جهان  راه  بر   می پرستان     ببست

به حسرت برون شواز اين بزم  شوم         که خنياگرش زاغ زشت است وبوم

به کنجی نشين چون من ای هوشمند        که  از  بد سگالان   نبينی    گزند                                                  

کنم   بس   که  تا  عمر    باقی بود         مرا    شرمساری     ز ساقی     بود

که گفتم بر او شمه ای ز آنچه هست      دراين  عهد بد عهد  ظلمت پرست

چو اين وصف مجمل ملال  آوراست      ز تفصيل  اگر   بگذرم   بهتر است

که  گر  گويم  آن  را  که دانم  تمام      ستم   شوکرانم       بريزد     بجام

چه  گويم به   ساقی   از    اين   بيشتر      مبادا    به  زخمش     زنم     نيشتر

همان  به  که  عذرم     پذيرد  به  مهر      نتابد     ز من    از    سر قهر   چهر

کند   توبه       از کار         ساقيگری      در    اين    سرد  بازار   بی  مشتری

که  آنجا  که  خشکيده   باشد    گياه      هدر   کردن   آب     باشد    گناه .

جهان است  مست  از فريب     سراب      بهل   تا شود    زين    فزونترخراب

چو  ويران   کند  هر چه     آباد   بود      ز  آباد کردن  چه ديده است  سود

به قرنی دو  جنگ جهانگير     چيست      جهان  را  مگر  رای  وتدبير   نيست

نداند   مگر   کز پی اين دو      جنگ      بباريد    بر   کاخ      اميد      سنگ

قوی   گشت    پندار           بيهودگی      در  اين   گيرودار    تب     آلودگی

بهر   جا   به  پيکار         ذوق   سليم      بيامد      خطا       پيشه رای     سقيم

ادب  خوار  گشت و هنر شد      وبال      ببستند     انديشه      را       پر و  بال

چنان  در جهان جور   و    بيداد رفت     که  ضحاک   و  چنگيز   از ياد رفت

زهر  سو   ستمکاره ای        سر کشيد     بدان  کنج    انديشه      را    برکشيد

چو   کاری    خطا کرد     گفتند    زه     فکندند     در    کار      عالم     گره

سران  سروری     جسته      در بندگی      نبردند    از   اين     کار   شرمندگی

حريفان   به   محراب    آز    و    نياز      ببردند        تکبير     گويان       نماز

زبونان      بدرگاه           کبر و غرور      پی    زر ستاندن       ستودند     زور

ستم  را  به   نيرنگ    خواندند    داد      فرومايگان    را   جوانمرد    و   راد

جهانگير   شد   کيش          اهريمنی      زبان    مهر    ورزيد   و دل  دشمنی

                                        ***                                          

در اين دور دون  پرور       مرد کش      که  آوای   مردانگی    شد   خمش

عجب نيست گر خاک        پيمانه ها      پراکنده      گردد     به    ويرانه ها

که پيمانه    گيران  پيمان       پرست       برفتند و   پيمانه    در هم   شکست

عجب نيست  گر  در       زمانه نشان        نماند   دگر  از  می   و   می کشان

شود    دختر تاک در خاک       گم       چو گويند  می خون  بجوشد ز خم

عجب  نيست  گر نای   راز      آشنا        دمادم    بر       آرد        نوای   فنا

عجب نيست گرکام       لب تشنه ها        چشد  زهر  مرگ   از لب  دشنه ها

عجب نيست گر جام   ناهيد     چهر        که   زد   طعنه    بر   اختران  سپهر

نشيند  بخاک سيه     چون      سفال         نماند   اثر    ز آنهمه    شور وحال

 

قصه حال روزگار

برو   ساقی  از  رهروان  پرس  حال           که آن دولت آمد چرا  در     زوال

بگو     ميفروش     جوانمرد      کو           شناسای     داروی هر درد     کو

چه  شد   پير  دانای    روشن  روان           بآزادگی         رهبر      رهروان

چه شد  حرمت   پير و تکريم    می           کمال   وکرامت  کجا  بود  وکی ؟

 

                                          ***                                              

برو    ساقی   از     مهربانی     مگو           بچاه عدم      رفت     شرم  و    حيا

بر اين  لاف بافان مست  از  گزاف           مده   ساقيا  می چه  دردی چه صاف

که   در  عشق نيرنگ سازی   کنند          ز نيرنگ   با عشق      بازی    کنند

 

                                          ***                                               

برو   ساقی   آخر  چه  جوئی   وفا           ز  خوبان    ا فسونگر    بی   صفا

از  آنان  کسی  محرم  راز    نيست        هنرشان    بجز     عشوه  و ناز   نيست

ز مهر  و  محبت   سرودی       بلب          ولی    سينه     ازکينه ها        ملتهب

بر اينان که  خندند بر اشک     جام          می عشق  پرورده         باشد    حرام

 

                                          ***                                             

برو ساقی  آن  آب  آتش      مزاج           که     آب  حياتش   فرستاد      باج

نهان  کن  به  تاريکی ازچشم    بد           که  شمشير    بارد     ز چشم   حسد

اگر   محتسب   را   دهند     آگهی          که با   می  توان رستن  از   گمرهی

نهد  تيغ    در   بيشة          تاک ها          که   گمره       بمانند     ادراک  ها

 

                                         ***                                            

برو ساقی اين دور دور  تو    نيست          که بر  جوراين دور  بايد    گريست

در اين   دور  آزادگی  شد گناه بر          آزادگان       زندگی      شد     تباه

بهر گوشه از  ظلم  هنگامه  هاست          جهان زيرچنگال   خودکامه  هاست

به دوری که ساغر پر از خون کنند          ندانم    که    با  ساقيان چون   کنند

 

                                         ***                                            

برو ساقی آن  می  که  نيرو    دهد          مده_ زانکه،     نيرو به   بازو   دهد

ستمديده چون مست    صهبا   شود          دليرانه     از    داد     جويا     شود

بر  او  تهمت    فتنه    بندند  و  شر          شود     کشته      با      تيغ  بيدادگر

کرم  کن  مده می  به     بيچارگان          که تهمت زنانند         خونخوارگان

برو ساقی  از  من رسان     با سلام           به نزد    مغنی     بلطف    اين پيام :

که در عهد جنگ    و   برادرکشی          مخوان   خسروانی سرود از  خوشی

که سارنگ و ماهور وشهنازو شور          سزاوار     بزم     سرورند    و   سور

چوخون بارد و اشک وآه   از هوا          چرا چون   بخوانی نخوانی   «  نوا »

 

شعربزرگان

 

 

 

 

جهانرا   دگر گونه شد   رسم  و  راه        تو گوئی   نتابد    دگر   مهر   و    ماه

ز می  نشئه   و   نغمه از چنگ   رفت        ز گل عطر  و  معنی ز فرهنگ   رفت

چو  گسترد    زشتی   بهر   جا   بساط        برون   شد   زگيتی   جمال   و  نشاط

کنون   گريه   بارد    ز لبخند      جام        ز  می   جز  که  تلخی   نيايد    بکام

چو   از  هوشياری      نشانی      نماند        ز   مستی     بجز  داستانی   نماند

که  مستی  بود  داروی    درد  هوش        چو  دردی   نباشد    بدرمان   مکوش

گروهی    تبهکارة       خود    پرست        که شستند از هر چه نيکی است دست

چه دانند باده چه بوده است و چيست        چه دانندساقی که بوده است وکيست

 » بياساقی»   آنروز   ميگفت   « پير»     که  تا  می  شود   در غمش    دستگير

کنون بی غمان را چه حاجت  به  می        کران را   چه سودی   ز  آهنگ   نی

ندانند   چون    راز    شادی    و   غم        زنند   از   زر   و   زور   همواره  دم

همان به  که ساقی    در اين  گيرودار       شود    آگه     از فتنة      روزگار

زمن       بشنود        پند       پيرانه ای     چو گنجی     نهفته   به   ويرانه ای :

 

                                                  ***                                  

برو  ساقی   آن   جام   خورشيد   فام        که جمشيد  را کار از آن  شد  بکام

ببانگ نی  و   چنگ   بر  سنگ    زن        هم آن  سنگ را  بر نی  و چنگ زن

که در بزم   اين  هرزه    گردان  خام        حرام  است   در  گردش  آرند  جام

دريغ است نای  و  دريغ است  چنگ        در آنجا  که  فرياد   خيزد   ز  سنگ

 

                                              ***                                                    

برو   ساقی      آن     بادة     دلفروز          که شب را درخشنده کردی چو روز

چو  آبی  سبک  مايه  بر خاک  ريز           سرشکی  ز غم   بر بن    تاک    ريز

که حيف است  آن  بادة  خوشگوار          بر اين      خيل    نابخرد      نابکار ،

براين  جمع   بی شعله  و  بی  فروغ           که   مستند  از   جام   مکر و  دروغ

 

                                              ***                                                   

برو   ساقی افسانه   با  من    مخوان       ز ميخانه     ديگر     نبينم        نشان

بتاراج رفت آن   همايون      سرای           نمانده است ازآن پاره خشتی  بجای

در آنجا   که  رندان    پاکيزه    دم           زدند    از    سر  سرفرازی       علم

کنون       سفلگانی     فکندند   بار         که درچشم شان گل چوخاراست خوار