میشی - نوشهر

میشی يكي از روستاهاي قديمي وتاريخي كه قدمت آن به چندصد سال مي رسد  إين روستای آباد ترين روستای بيابان در سابق ولاحق می باشد وإين روستای تابع استان ساحلی بندر عباس _ استان هرمزگان  حالی تابع شهر بندر سيريک در شاهراه میناب وجاسک قراردارد

إين  روستا در سابق داراي آبادی بسياری مانند نخلستان  وزمينهای حاصل خيز دارای گله وگوسفند وشترهای زيادی بوده وبخصوص ميشهای فراوان داشتند بهمين جهت نام إين روستا را ميشي گذاشتند

وآن دوره وزمان که أکثر مردم بی سواد بودند بيشتر مردم إين روستای ملاء قرآن خوان وبا تقوی  بودند  چون در آن أيام أدای فريضة حج راکه رکنی از ارکان اسلام است وبا مشقت تمام بجای آورده اند بطور مثال " حاجی دادشاه " به همراهی حاجی محمود وحاجی ابراهيم و"حاجی محمد جمعةاداء نمودند  رحمت الله علیهم روحشان شاد ویادشان گرامی باد .

ودر سمت شرقی إين روستا نزديک به تپه کوه آثار خانهای قديمي ديده ميشود که دليل بر إين است که درإين منطقة اشخاصهای درچند صد سال پيش زندگی کرده اند حتی گورهای به چشم ميخورد وبجوار إين آثار باستانی حرم امازاده ای بنام شهباز وجود دارد که أهالی منطقة بيابان احترام خاصی بروی قائلند .  

 واز جمله يکی از آثار باستانی منطقة ميشي که قدمت آن به چند صد سال پيش بر ميگرد  قبرستاني قديمي وكهن مي باشد ومعروف به قبرستان اسحاق است که  ،اسحاق جد تمامي اسحاقياني  كه از ميناب تا جاسك هستند مي باشد او إين زمين را خريده ووقف نموده است  .

روستاي ميشي از چند دهکده تشكيل شده است .۱ميشي قديم (كه خودداري كه چند محله است )1سربندور2نوشهر ميشي 3تومانراهي 4. شهر بلوچان 5- آلوردان 6جتی --7 لردي 8-مغ ناطم 9-سورغ  10 – کرسرگ 11- 12- شمجو 13- مغميران 14- چاکری .

 دراين روستامردم به لهجة محلی  صحبت مي كنند ۱- زبان بلوچي 2- زبان شهري كه نزديک به زبان مينابي وبندري وفارسي است3- زبان أردوئي يا مارزي که از رودبار به ارمغان آورده اند.

 شغل اكثرمردم در سابق كشاورزي  (که با محصولات ديمی انجام ميگيرد ) " دامداري "تجارت  "ملوانی " صيادِي " نجاري"  عده ای از مردم ميشي در سالهای متمادی به کشورهای  خليج مانند " کويت "قطر " بحرين " عمان _ مسقط"  امارات متحده عربی " مهاجرت کرده اند ودر آن کشورها مقيم شده اند وإين عدهٌ هيچوقت رابطة خودرا با مولد خويش قطع نکرده اند وبرای ديدار خويشاوندان وهمشهريان خود به محل مي آيند ودراحداث مساجد ومؤسسات فرهنگی وبهداشتی  از بعضی خيرين وثروتمندان وبا کمک مادی  خويش شرکت می نمايند  وبه فکر منطقة خويَش هستند    .

 ولی حالا به فضل خداوند وبه همت مردم تلاشگر میشی بازارچه ای دارند که آنرا میشی سنتر میتوان نامید  .

 

بسم الله الرحمن الرحيم

 

 

رسول اکرم(ص) فرمودند:

بدانيد٬ احکام دين در صحت و متانت يکی است٫ راههای دين معتدل است٫ هر کس به راه دين رود غنيمت برد٫ و هر که توقف کند گمراه و پشيمان شود.

بدانيد٬ کسی که نمی داند نبايد از آموختن شرم کند٫ که قيمت هر کس به قدر معلومات اوست.

بيدار باشيد! اينک که زبانها آزاد و بدنها سالم٫ و عضوها در اختيار٫ و جايگاه وسيع٫ و مجال بسيار است و مرگ نرسيده؛ عمل کنيد

 

           آنـكه چرخ آمد  مطيعـش 

          زمانرا تاج سر نام  بديعش

        زنامش چون عجم گشته مشرف 

         بتعريف عــرب بادا  معرف

       جهانرا تا  بلندي هست وپستي

        مباد اين نام پاك ازلوح هستي

       دگر شهزاده  گز بخت مظفر  

        بطفلي شـد مطيعش  تخت وافسر

         خرد چون ديد جاه و احترامش 

           هميكرد آرزو نقشي  زنامش

         درين  ميدان كه بادا خالي از درد

          فلك طاس تهي رابرفرح كرد

         زبز مثل خور يكي زرين قدح باد 

             دلش چون نام دايم در فرح باد

       دران خلوت كه هستي بي نشان بود

       به گنج بيخودي عالم نهان بود

خصوصیات قوم بلوچ

خصوصیات قوم بلوچ

قبل از اینکه به بررسی خصوصیات قوم بلوچ بپردازیم در مورد خصوصیات شهرنشینان و صحرانشینان اشاره خواهیم کرد.
ابن خلدون در مقدمه تاریخ فلسفه خود می نویسد ....
« شهرنشینان بر بستر آرامش و آسایش آرمیده و غرق ناز و نعمت و تجمل پرستی شده و امر دفاع از جان و مال خویش را به فرمانروا و حاکم واگذار کرده اند ، که تدبیر امور و سیاست ایشان را بر عهده گرفته است و به نگهبانان و لشکریانی اتکاء کرده اند که ایشانرا از هر گونه دستبردی حمایت می کنند ، ولی بادیه نشینان و صحرا نشینان به سبب جدائی از اجتماعات بزرگ و تنها بسر بردن درنواحی دور افتاده از نیروهای محافظ و نگهبان و نداشتن قلعه و دروازه ها به خودی خود عهده دار دفاع از جان و مال خویش اند وآن را به دیگران واگذار نمی کنند و به هیچ کس در این باره اعتماد ندارند ، از این رو پیوسته مسلح و مجهز می باشند و از خوابیدن و استراحت کردن پرهیز می کنند.»
بلوچها دارای ویژگیهای خاص خود می باشند که بشرح زیرند :
سازگاری با شرایط اقلیمی ، اقتصادی و اجتماعی
وفای به عهد
وفاداری
غریب نوازی و یتیم پروری
حفاظت از پناهنده و به خطر انداختن خویش برای حفظ آب و خاک و ناموس و غیرت
سفر کردن در دشتهای خشک و صحراهای وحشتناک با اتکاء به خداوند منان و دلاوری و سرسختی و با اعتماد به نفس
علت عدم رشد و توسعه قوم بلوچ
اگر اذعان کنیم آسودگی فکر ، امنیت اقتصادی و اجتماعی و ثروت از جمله ابزاری هستند که زمینه را برای ایجاد جو مناسب برای پرداختن به مسائل فکری ، هنری ، ابداعات ، اکشتافات ، خلاقیت ها ، قابلیتها و نهایتا تمدن فراهم می کند
اگر بخواهیم این مسئله را عمیقا ریشه یابی نمائیم در می یابیم که علت عدم رشد و توسعه بلوچ و بلوچستان چیست ، لذا برای کالبد شکافی این مسئله نقاطی را بشرح زیر مطرح می سازیم :
عمده ترین علت عدم رشد و توسعه این قوم فقر فرهنگی و نبود نیروی متخصص و توسعه یافته انسانی ، این هم به این دلیل وجود نداشته که در طول دوران استبداد و شوم پهلوی جو زمینه برای احداث و تأسیس نهادهای فرهنگی و آموزشی فراهم نبوده است.

از بلوچی وبلوچ إين نکنه دان هر چه پنداشتی ازين معنی همان

مکران. اي سرزمين جاودان            قدمتت همپايه هفت آسمان

اي سرا و مأمن آزادگان                             دور باد از دامنت دست بدان

جاي جاي خاک تو بوي صفاست                 يادگار از مردماني با حياست

شيرمرد و جامه غيرت به تن                    مرد جنگ و کارزار و صف شکن

چشم تاريخ خود بود باري گواه       بر رشادتهاي حمل .دادشاه

آن يلي که فوج شاهي را شکست              آن گرفته جان شيرين را به دست

نيست شخصي غير شيرکوه سپيد             دادشاهي که جهان چون او نديد

يک تنه رفتن به جنگ پرتغال                    دست خالي با مسلسل ها جدال

از که آيد جز ز شاه کلمتی                        حمل غيور و صاحب غيرتي

اجنبي بر خاک تو نابرده دست                زانکه خاکت بر بلوچ پيراهنست

از تن ما پيرهن بيرون رود                  آن زمان که سر جدا از تن شود

از بلوچي و بلوچ اين نکته دان            هر چه پنداشتي ازين معني همان

رسم او مهمان نوازي و صفا           سر به قولش مي شود از تن جدا

در مرامش رندي و مردانگي است       چون به غيرت در رسد ديوانگي است

هان که ديگ غيرتش ناور به جوش        تا چو شيران ناورد بر تو خروش

شهرهايت جنت روي زمين                       بلکه زيباتر ز فردوس برين

آريايي شهر تو ايرانشهر                چون سراوان هيچ کس ناديده شهر

نيکشهرت از نکويي شهر نيک              چابهار. چاربهارت بي شريک

در زمستان گر کني ياد بهار                 يک سفر مي بايدت تا چابهار

چون کنارک نيست جاي ديدنی              در ونيز و مارسي و هم سيدني

سرزمين مردم آزاده . خاش              هر دم اين خوبان به کارند و تلاش

زاهدانت . شهر غيرت شهر دين          موطن شمشاد هاي مه جبين

بيرگ و تفتان و سپيد و آهوران            حجتي است بر اعتلاي مکران

مکران تخت است و تفتان تاج اوست        بر سرش بادا مدام اين تاج دوست

اي خوشا بخت بلند آسمان                 در جوار تک کهت دارد مکان

بادهاي موسمي چون مي وزند              ماتم و اندوه از دل مي برند

خوش بود نمبي و خوشاکت به وقت         وان لوارت گر چه دارد سوز و تفت

زن فراموشي به فنوجت وزان                  مايه شادي روح است و روان

خاطر شوهر تهي از فکر زن             خوش بخفته راحت و آسوده تن

وان موذن فارغ از بانگ و صلاه            بلکه نوم و خير من حي الصلاه

چون نگنجد وصف تو در اين مقال         بهتر آن باشد که گويم حسب حال

مکران اي سرزمين جاودان                قدمتت همپايه هفت آسمان

اي سرا و مأمن آزادگان              دور باد از دامنت دست بدان

                                                   ملک زايي

بلوچ شیرزالان

 

او منی گوھـــــــــار، او منی گوھـــــــــــار

چمّـــــــــان وتی پچ کن بچــــــــــــــــــــــار

بشکن وتــــــــی براتــــۓ تــــــــــــــــــوار

نیست انت منــــــا بازیـــــــں قــــــــــــــرار

او منی گوھـــــــــار، او منی گوھـــــــــــار

پــــــر چا تو ھستۓ بـــــے تــــــــــــــــوار

بیا منی گوھـــــــار، بؤشت مــئ کنــــــــار

جــــــاہ تئی نہ انت بس مــــــــــــــاں دوار

او منی گوھـــــــــار، او منی گوھـــــــــــار

در بـــــــؤ چہ اے لونجیـــــں تھـــــــــــــار

دیـــــما وتی دستـــــــــان شھــــــــــــــــــار

حقـــــــــــان وتی پجّــــــــاہ بیـــــــــــــــــار

او منی گوھـــــــــار، او منی گوھـــــــــــار

پــــــــــر چا گریـــــــــــــــــــوۓ زار و زار

تــــــــئ دل، من زانان نیست تـــــــــــــلار

بلۓ اے بوت نہ کنت انت تـــئ ســــــــزار*

من الــّماں او منـــــی گوھــــــــــــــــــــــار

دگنیــــــــــا نہ بیت انت یک قــــــــــــــــرار

بلّ بازیــــــــن وتی لـــج و میــــــــــــــــــار

بیـــــــا بؤشت گؤں مــــــردان یک کتـــــار

او منی گوھـــــــــار، او منی گوھــــــــــــار

بیــــــــــا کہ کنیــــــن گوں ھـــــم قـــــــرار

پــاد آ ! کنیـــــن سلّ رسمـــے گـــــــــــــار

پــچ کنیـــــن راھے پہ آ نوکیــــــں دیــــــار

او وارک * منـــــی، او منی گوھـــــــــــــار

شستـــــــــــون ۓ تــواراں گـــوش بــــــدار

استــــــــون جنت انت یک قــــــــــــــــــــرار

مايه اصل و نسب اندر گردش دوران زر است

مايه اصل و نسب اندر گردش دوران  زر است

متصل خون مى خورد تيغی که كه صاحب جوهر است

شاه اگر مفلس بود چون مرغ بی بال وپراست

جای آدنایش شمارند گرچه آن اسکندر است

شصت و شاهد هر دو إدعای بزرگى مى كنند

پس سبب چیست که انگشت كوچك لايق انگشتر است ؟

كسى برزمین وناکسی بالا نشيندعیب نيست

روى دريا خس نشيند، قعر دريا گوهر است

دود اگر بالا نشيند، كسر شان شعله نيست

جاى چشم  ابرو نگيرد گر چه آن بالاتر است

آهن وفولاد هردو ازیک کوره میآیند برون

آن یکی شمشیر گردد آن دگر نعل خراست

لباس كهنه پوشیدن باعث درد سر است

گرچه آستين كوته چين و چروكش كمتر است

كره اسب از نجابت  در تعقب مى دود

اماكره خر از خريت  پيش پيش مادر است

إين روزگار سفله باکسی یاری هرگز نکرد

نوازشهای مادر بیشتر بادختر است

دختر هرکس با عفت بود آن مفت شوهراست