تبليغاتX
آل دوستين
 

لا تـــحــــزن
من كتابة أهل الباطل والعلمانية في الصحف والمجلات والجرائد فذاك غثاء كغثاء السيل ولكن قل " موتوا بغيظكم "

لا تـــحــــزن
من نقد أهل الباطل والحساد ، فإنك مأجور من نقدهم وحسدهم على صبرك ، ثم إن نقدهم يساوي قيمتك ، ثم إن الناس لا ترفسُ كلباً ميتاً

لا تـــحــــزن
وأكثر من الاستغفار ، فإن ربك غفّار " فقلت استغفروا ربكم إنه كان غفاراً يرسل السماء عليكم مدراراً ويمددكم بأموال وبنين ويجعل لكم جنات ويجعل لكم أنهاراً "

لا تـــحــــزن
فإن المرض يزول ، والمصاب يحول ، والذنب يُغفر ، والدَّيْن يُقضى ، والمحبوس يُفك ، والغائب يَقدم ، والعاصي يتوب ، والفقير يَغتني

لا تـــحــــزن
ولا تراقب تصرفات الناس فإنهم لا يملكون ضراً ولا نفعاً ، ولا موتاً ولا حياةً ولا نشوراً ولا ثواباً ولا عقاباً ،، وقديماً قيل : من راقب الناس مات همَّاً

لا تـــحــــزن
ما دمت تُحسن إلى الناس ، فإنَّ الإحسان إلى الناس طريق السعادة

لا تـــحــــزن
فإن الحسنة بعشر أمثالها إلى سبعمائة ضعف إلى أضعاف كثيرة ، والسيئة بمثِلها

لا تـــحــــزن
فإنت من روَّاد التوحيد ، وحملة الله ، وأهل القبلة ، وعندك أصل حب الله وحب رسوله صلى الله عليه وسلم ، فعندك خير وأنت لا تدري

لا تـــحــــزن
فأنت على خير في ضرائك وسرائك وغناك وفقرك وشدتك ورخائك " عجباً لأمر المؤمن إن أمره كله له خير وليس ذلك إلا للمؤمن ، إن أصابته سرَّاء فشكر كان خيراً له وإن اصابته ضرَّاء فصبر كان خيراً له "

لا تـــحــــزن
فإن هناك أسباباً تُسهِّل المصائب على المُصاب
من ذلك :
1- إنتظار الأجر والمثوبة من عند الله " إنما يوفى الصابرون أجرهم بغير حساب " .
2- رؤية المصابين من حولك .
3- إن المصيبة أسهل من غيرها .
4- أنها ليست في دين العبد .
5- إن الخيره لله رب العالمين " وعسى أن تكرهوا شيئاً وهو خير لكم .... "

لا تـــحــــزن
وعندك القرآن والذكر والدعاء والصلاة والصدقة وفعل المعروف والعمل النافع المثمر

لا تـــحــــزن
ولا تستسلم للحزن عن طريق الفراغ والعطاله ولكن صَل وسبِّح وأقرأ وأكتب وأعمل وأستقبل وتأمَّل

لا تـــحــــزن
أما ترى السحاب الأسود كيف ينقشع ، والليل البهيم كيف ينجلي ، والعاصفة كيف تهدأ ؟ إذاً فشدائدك إلى رخـاء وعيشك إلى صفاء ومستقبلك إلى نعماء ، إن شاء الله

لا تـــحــــزن
ولكن إذا بارت بك الحيل وضاقت عليك السُّبل وأنتهت الآمال وتقطعت بك الحبال فنادي وقل : يا الله ..

إذا ضاقت عليك الأرض بما رحبت وضاقت عليك نفسك بما حملت فأهتف وقل : يــا الله

إذا وقعت المصيبة وحلت النكبة وجثمت الكارثة فنادي وقل :يــا الله ..

إذا ضاق صدرك واستعسرت أمورك فنادي وقل : يــا الله ..

إذا اوصدت الأبــواب أمـامــك فـنـادي وقل : يــا الله ..
ولقد ذكرتك والخطوبُ كوالحُ *** سودً ووجه الدهر أغبرُ وقاتمُ
فهتفت في الأسحار باسمك صارخاً *** فإذا محيَّا كلُ فجرٍ باسمُ

إليه تَمدُ الأكفُ في الأسحار ، والأيادي في الحاجات ، والأعين في الملمات ، والأسئلة في الحوادث
باسمه تشدوا الألسن وتستغيث وتلهج وتنادي ، وبذكره تطمئن القلوب وتسكن الأرواح وتهدأ المشاعر وتبرد الأعصاب ويستقر اليقين " الله لطيف بعباده "

الله
أحسن الأسماء وأجمل الحروف وأصدق العبارات وأثمن الكلمات " هل تعلم له سميَّا "

الله
فإذا الغنى والبقاء والقوة والنصر والعز والقدرةُ والتمكين

الله
فإذا اللطف والعناية والغوثُ والمدد والودُ والإحسان " وما بكم من نعمة فمن الله "

الله
الجلال والعظمة والهيبة والجبروت
مهما رسمنا في جلالك أحرفاً *** قدسيةً تشدو بها الأرواحُ
فلأنت أعظمُ والمعاني كُلها *** يـا ربُّ عند جلالكم تنداحُ

اللهم فأجعل مكان اللوعة سلوة ، وجزاء الحزن سروراً وعند الخوف أمناً .. اللهم آمين

يـــــــــــارب
الق على العيون الساهرة نعاساً أمنةً منك وعلى النفوس المضطربة سكينة وأثبها فتحاً قريباً

يـــــــــــارب
إهدى حيارى البصائر إلى نورك ، وضُلاَّل المناهج إلى صراطك والزائغين عن السبيل إلى هداك ، اللهم أذهب عنّا الحزن ، وأزل عنّا الهم وأطرد من نفوسنا القلق
نعوذ بك من الخوف إلا منك ، ومن الركون إلا إليك والتوكل إلا عليك والسؤال إلا منك ولأستعانة إلا بك أنت ولينا نعم المولى ونعم النصير

+ نوشته شده توسط salah در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388 و ساعت 13:34 |

 

هـــــــــــــو الـبـــــــــاقـــــــــــــــــــــــــی

كل نفس ذائقة الموت وكل من عليها فان ويبقى وجه ربك ذوالجلال والإكرام

حاجي مراد خدابخش محمد إسماعيلي   أهل وساكن سيكوئي ـ سلمهي

( نداء حق را لبيک گفت  ودار فانی را الوداع ورهسپار دار البقاء گردید )

 روحش شاد ويادش گرامي باد.

در گذشت  شاد روان المرحوم والمغفور له بإذن الله تعالی را به خانواده آنمرحوم و إيل إسماعيلي (قلندري)در بيابان ـ   سيكوئي - سلمهي  و إمارات متحدة عربي  تسلیت عرض میکنم وبرای شادروان رحمة والمغفرة الواسعة وبرای بازماندگان صبر جمیل واجر جزيل وشکيبائی را از إيزد منان مسآلت دارم وخودرا شریک غم واندوه میدانم .

+ نوشته شده توسط salah در چهارشنبه نهم اردیبهشت 1388 و ساعت 10:49 |

برهان قاطع در حدوث آفرینش

در نوبت بار عام دادن

 

باید همه شهر جام دادن

فیاضه ابر جود گشتن

 

ریحان همه وجود گشتن

باریدن بی‌دریغ چون مل

 

خندیدن بی‌نقاب چون گل

هرجای چو آفتاب راندن

 

در راه ببدره زر فشاندن

دادن همه را به بخشش عام

 

وامی و حلال کردن آن وام

پرسیدن هر که در جهان هست

 

کز فاقه روزگار چون رست

گفتن سخنی که کار بندد

 

زان قطره چو غنچه باز خندد

من کین شکرم در آستین است

 

ریزم که حریف نازنین است

بر جمله جهان فشانم این نوش

 

فرزند عزیز خود کند گوش

من بر همه تن شوم غذاساز

 

خود قسم جگر بدو رسد باز

ای ناظر نقش آفرینش

 

بر دار خلل ز راه بینش

در راه تو هر کرا وجودیست

 

مشغول پرستش و سجودیست

بر طبل تهی مزن جرس را

 

بیکار مدان نوای کس را

هر ذره که هست اگر غباریست

 

در پرده مملکت بکاریست

این هفت حصار برکشیده

 

بر هزل نباشد آفریده

وین هفت رواق زیر پرده

 

آخر به گزاف نیست کرده

کار من و تو بدین درازی

 

کوتاه کنم که نیست بازی

دیباچه ما که در نورد است

 

نز بهر هوی و خواب و خورد است

از خواب و خورش به اربتابی

 

کین در همه گاو و خر بیابی

زان مایه که طبعها سرشتند

 

ما را ورقی دگر نوشتند

تا در نگریم و راز جوئیم

 

سررشته کار باز جوئیم

بینیم زمین و آسمان را

 

جوئیم یکایک این و آن را

کاین کار و کیائی از پی چیست

 

او کیست کیای کار او کیست

هر خط که برین ورق کشید است

 

شک نیست در آنکه آفرید است

بر هر چه نشانه طرازیست

 

ترتیب گواه کار سازیست

سوگند دهم بدان خدایت

 

کین نکته به دوست رهنمایت

کان آینه در جهان که دید است

 

کاول نه به صیقلی رسید است

بی‌صیقلی آینه محال است

 

هردم که جز این زنی وبال است

در هر چه نظر کنی به تحقیق

 

آراسته کن نظر به توفیق

منگر که چگونه آفریده است

 

کان دیده‌وری ورای دیده است

بنگر که ز خود چگونه برخاست

 

وآن وضع به خود چگونه شد راست

تا بر تو به قطع لازم آید

 

کان از دگری ملازم آید

چون رسم حواله شد برسام

 

رستی تو ز جهل و من ز دشنام

هر نقش بدیع کایدت پیش

 

جز مبدع او در او میندیش

زین هفت پرند پرنیان رنگ

 

گر پای برون نهی خوری سنگ

پنداشتی این پرند پوشی

 

معلوم تو گردد ار بکوشی

سررشته راز آفرینش

 

دیدن نتوان به چشم بینش

این رشته قضا نه آنچنان تافت

 

کورا سررشته وا توان یافت

سررشته قدرت خدائی

 

بر کس نکند گره گشائی

عاجز همه عاقلان و شیدا

 

کین رقعه چگونه کرد پیدا

گرداند کس که چون جهان کرد

 

ممکن که تواند آنچنان کرد

چون وضع جهان ز ما محالست

 

چونیش برون‌تر از خیالست

در پرده راز آسمانی

 

سریست ز چشم ما نهانی

چندانکه جنیبه رانم آنجا

 

پی برد نمی‌توانم آنجا

در تخته هیکل رقومی

 

خواندم همه نسخه نجومی

بر هر چه از آن برون کشیدم

 

آرام گهی درون ندیدم

دانم که هر آنچه ساز کردند

 

بر تعبیه‌ایش باز کردند

هرچ آن نظری در او توان بست

 

پوشیده خزینه‌ای در آن هست

آن کن که کلید آن خزینه

 

پولاد بود نه آبگینه

تا چون به خزینه در شتابی

 

شربت طلبی نه زهر یابی

پیرامن هر چه ناپدیدست

 

جدول کش خود خطی کشیدست

وآن خط که ز اوج بر گذشته

 

عطفیست به میل بازگشته

کاندیشه چو سر به خط رساند

 

جز باز پس آمدن نداند

پرگار چو طوف ساز گردد

 

در گام نخست باز گردد

این حلقه که گرد خانه بستند

 

از بهر چنین بهانه بستند

تا هر که ز حلقه بر کند سر

 

سرگشته شود چو حلقه بر در

در سلسله فلک مزن دست

 

کین سلسله را هم آخری هست

گر حکم طبایع است بگذار

 

کو نیز رسد به آخر کار

بیرون‌تر ازین حواله گاهیست

 

کانجا به طریق عجز راهیست

زان پرده نسیم ده نفس را

 

کو پرده کژ نداد کس را

این هفت فلک به پرده سازی

 

هست از جهت خیال بازی

زین پرده ترانه ساخت نتوان

 

واین پرده به خود شناخت نتوان

گر پرده شناس ازین قیاسی

 

هم پرده خود نمی‌شناسی

گر باربدی به لحن و آواز

 

بی‌پرده مزن دمی بر این ساز

با پرده دریدگان خودبین

 

در خلوت هیچ پرده منشین

آن پرده طلب که چون نظامی

 

معروف شوی به نیکنامی

تا چند زمین نهاد بودن

 

سیلی خود خاک و باد بودن

چون باد دویدن از پی خاک

 

مشغول شدن به خار و خاشاک

بادی که وکیل خرج خاکست

 

فراش گریوه مغاکست

بستاند ازین بدان سپارد

 

گه مایه برد گهی بیارد

چندان که زمیست مرز بر مرز

 

خاکیست نهاده درز بر درز

گه زلزله گاه سیل خیزد

 

زین ساید خاک و زان بریزد

چون زلزله ریزد آب ساید

 

درزی زخریطه واگشاید

وان درز به صدمه‌های ایام

 

وادی کده‌ای شود سرانجام

جوئی که درین گل خرابست

 

خاریده باد و چاک آبست

از کوی زمین چو بگذری باز

 

ابر و فلک است در تک و تاز

هر یک به میانه دگر شرط

 

افتاده به شکل گوی در خرط

این شکل کری نه در زمین است

 

هر خط که به گرد او چنین است

هر دود کزین مغاک خیزد

 

تا یک دو سه نیزه بر ستیزد

وآنگه به طریق میل ناکی

 

گردد به طواف دیر خاکی

ابری که برآید از بیابان

 

تا مصعد خود شود شتابان

بر اوج صعود خود بکوشد

 

از حد صعود بر نجوشد

او نیز طواف دیر گیرد

 

از دایره میل می‌پذیرد

بینیش چو خیمه ایستاده

 

سر بر افق زمین نهاده

تا در نگری به کوچ و خیلش

 

دانی که به دایره است میلش

هر جوهر فردکو بسیط است

 

میلش به ولایت محیط است

گردون که محیط هفت موج است

 

چندان که همی‌رود در اوج است

گر در افق است و گر در اعلاست

 

هرجا که رود به سوی بالاست

زآنجا که جهان خرامی اوست

 

بالائی او تمامی اوست

بالا طلبان که اوج جویند

 

بالای فلک جز این نگویند

نز علم فلک گره گشائیست

 

خود در همه علم روشنائیست

گرمایه جویست ور پشیزی

 

از چار گهر در اوست چیزی

اما نتوان نهفت آن جست

 

کین دانه در آب و خاک چون رست

گرمایه زمین بدو رساند

 

بخشیدن صورتش چه داند

وآنجا که زمین به زیر پی‌بود

 

در دانه جمال خوشه کی بود

گیرم که ز دانه خوشه خیزد

 

در قالب صورتش که ریزد

در پرده این خیال گردان

 

آخر سببی است حال گردان

نزدیک تو آن سبب چه چیز است

 

بنمای که این سخن عزیز است

داننده هر آن سبب که بیند

 

داند که مسبب آفریند

زنهار نظامیا در این سیر

 

پابست مشو به دام این دیر

 

+ نوشته شده توسط salah در دوشنبه هفتم اردیبهشت 1388 و ساعت 12:22 |
Search Google -->
border="0" ALT="Google" align="absmiddle">